Vanwege de harde wind heeft de Urker organisatie vrijdags besloten om het evenement niet op het IJsselmeer te doen plaatsvinden, maar op de Urkervaart naar Tollebeek en terug. Dit was allemaal perfect doorgegeven via Whatsapp. De informatiestroom naar ons toe was helder.
Helaas vonden sommige teams het vanwege de harde wind niet verantwoord om af te reizen, maar teams o.a. uit Maastricht !, Willemstad, Rotterdam, Terschelling waren dan wel weer van de partij.

Na een uitleg (Palaver) hoe we naar het keerpunt Tollebeek moesten varen, natuurlijk gejuich van onze kant bij Tollebeek, ja het buurdorp van Urk doet vandaag met 2 teams mee. De dames in de Mare Australis en de heren in de Schokland.

Door de harde wind, mochten wij d.m.v. een vliegende start voor de wind starten. We werden onder de Arie de Witbrug geklokt. Als startnummer 3 liggen wij mooi vooraan in het startveld. Op naar Tollebeek.

Voor de voetgangersburg komen de eerste snelle sloepen ons al inhalen. Maar wij gaan zelf op jacht naar de twee sloepen voor ons. En dat lukt, al snel we kunnen de Eucalypta uit Oudebildtzijl inhalen, nu op naar de Lady Killer van Terschelling. Tijdens de heenreis lukt dit ons ook, al gaat dat niet zonder slag of stoot.

Langs de Urkervaart worden we zowel links als rechts aangemoedigd door supporters. Dit geeft een boost. Op naar het keerpunt. Stuurvrouw Coby meldt ons dat het tempeltje in Tollebeek volstaat met mensen. Wat geweldig dat we hier voor eigen publiek mogen roeien en dat tijdens een wedstrijd.

Gaan ! In Tollebeek zou een rode keerboei liggen, maar door de hevige wind was deze al uit veiligheid aan land gehaald. We werden door Pieter van de organisatie toe geschreeuwd, “Mare nu keren….. Lady Killer nu keren”. Met een super scherpe bocht kregen we vol de wind op de punt. 1, 2, 3 en weer aanzetten. Op naar Urk, op naar de Finish.

Wat werden we aangemoedigd door alle toeschouwers, je ziet een aantal bekende gezichten, maar het motto is “het is geen rondvaartboot, niet om je heen kijken, maar roeien !”

Maar het geschreeuw hoor je en dat geeft je een kik. Harde wind pal tegen nu. Dus beuk die riemen naar voren en goed achter over.

Gestaag lopen we uit op de Lady Killer. Wat gaan we goed. Halverwege zien we ineens de Schokland aankomen, zij moeten nog naar Tollebeek. Het bleek dat zij hadden moeten wachten op een gastroeier en hierdoor later konden starten. Kom op mannen, jullie kunnen het !

Doordat we wel vaker in de Urkervaart trainen, weet je wat er komen gaat, het bochtje en dan weer de fietsbrug. Hou de sloep op tempo, Coby moedigt ons aan. En dan het commando, inzetten voor de eindsprint. We kunnen niet roeiend onder de brug door en bij het laatste punt van de sloep na de burg stopt de klok pas. Daarom moet de sloep dus veel gang hebben. We weten er nog van alles uit te persen en dan; yes we zijn over de Finish.

Nu snel keren en terug waaien/roeien naar de aanlegsteiger waar de sloep dit weekend mag blijven liggen.
We hoeven dit keer niet, zoals bij andere wedstrijden, te wachten tot de kraan de sloep op de trailer legt. Wat een luxe.
Daar komen de mannen van de Schokland aan, zet hem op, nog een klein stukje.

Nadat we de Mare goed hebben ingepakt gaan we met z’n allen weer naar de feesttent. Deze staat dankzij zware betonnen blokken nog goed op zijn plek, maar wat wordt er door de wind aan getrokken.
We hebben van de organisatie allemaal bonnen gekregen voor rode poon, kibbeling en patat. Ja, voor de inwendige mens wordt er op Urk goed gezorgd.

In de tent is er een rad van Fortuin, diverse keren worden er loten verkocht en de opbrengst is voor het nieuwe onderkomen van de roeivereniging Urk. Wat hebben ze heel veel leuke kleine, maar ook grote prijzen. En zo gaan er dan ook vele gewonnen prijzen mee naar Tollebeek 😉

En dan de uitslag, altijd spannend. De heren van de Schokland worden 3e in de 2e klasse en de dames van de Mare Australis worden 2e in de hoofdklasse, wat tevens 2e overall blijkt.

Wat een super goede prestatie. Bij de dames wint het team met de rode Wagenborgsloep van Terschelling.

(Gea)